Pedagogika kontaktu

Do poczytania » Mama i dziecko » Pedagogika kontaktu

Kontakt, jest wpisany w nasze istnienie od samego początku.

 

Tym początkiem jest kontakt rodziców w momencie naszego poczęcia. Kiedy później przychodzimy na świat, kontaktujemy się z nim krzykiem oznajmiając, że czegoś potrzebujemy lub pełnym zadowolenia „mruczeniem" gdy nasze potrzeby są zaspokojone. Stopniowo nabywamy coraz więcej umiejętności i możliwości kontaktowania się z otoczeniem: spojrzenia zatrzymywane coraz dłużej na twarzy mamy lub taty, pierwsze uśmiechy, wyciąganie rączek do kontaktu, dotykanie twarzy rodzica... Poznajemy świat i coraz pełniej oświadczamy swojej w nim obecności, precyzyjniej uświadamiamy sobie i komunikujemy swoje potrzeby oraz oczekiwania w stosunku do niego. Odkrywamy, że ten „świat" na różne sposoby nawiązuje również kontakt z nami. Można powiedzieć, że to co było początkiem naszego życia staje się warunkiem przeżycia (bez kontaktu z rodzicami/opiekunami w pierwszych latach przeżycie byłoby niemożliwe), by w końcu przekształcić się w jakość życia. To właśnie zdolność budowania kontaktu pozwala nam odkrywać, komunikować i zaspokajać swoje potrzeby, poznawać potrzeby innych osób i odpowiadać na nie. W miarę rozwoju różnicuje się i zwiększa wachlarz potrzeb człowieka oraz możliwości ich rozpoznawania. Kiedy dziecko jest malutkie i całkowicie zależne od rodzica, to właśnie rodzic odczytuje czego dziecko potrzebuje i zaspokaja te potrzeby. Gdy dziecko rozwija się bez przeszkód (ma zaspokojone podstawowe potrzeby) staje się coraz bardziej samodzielne: samo zaczyna identyfikować swoje potrzeby i jasno je komunikować. Gdy wszystko przebiega pomyślnie - wkracza w dorosłość z umiejętnością pełnego czerpania życia i realizowania się w nim.

Czym jest kontakt? Zgłębiając sens i znaczenie tego zagadnienia trzeba wspomnieć o kontakcie ze sobą, kontakcie z drugą osobą oraz kontakcie z tym co robię. Kontakt ze sobą pozwala rodzicowi rozpoznawać własne potrzeby i zaspokajać je w różnych obszarach swego życia: w życiu partnerskim, rodzicielstwie, pracy zawodowej, życiu towarzyskim, życiu duchowym itd. Im bardziej dorosły umie
identyfikować swoje własne potrzeby i przeżycia - tym większą ma możliwość odbierania i reagowania na potrzeby dziecka. Zdolność bycia w kontakcie ze sobą sprawia więc, że rodzic staje się ekspertem w rozpoznawaniu i zaspokajaniu potrzeb swego malutkiego dziecka. Istotne jest, że w ten sposób nie tylko zaspokaja bieżące potrzeby dziecka ale uczy je identyfikowania i wyrażania jego własnych uczuć i potrzeb. Poprzez rozwijanie umiejętności kontaktu z samym sobą rodzic staje się nauczycielem tej umiejętności dla swego rosnącego i rozwijającego się dziecka; mistrzem dla nastolatka, który buntując się odkrywa i ugruntowuje w sobie „mistrza od rozpoznawania własnych potrzeb i przeżyć". Będąc w kontakcie z samym sobą, mając świadomość własnych potrzeb i pragnień rodzice mogą budować kontakt między sobą oraz kontakt z dzieckiem. Im bardziej ten kontakt jest nacechowany uważnością, szacunkiem i pogłębioną akceptacją - tym lepiej służy on wzrastaniu i rozwojowi dziecka. Jednocześnie dzieje się coś niezmiernie ważnego: rodzice budując kontakt pomiędzy sobą i z dzieckiem – uczą je budowania kontaktu z otoczeniem. Ta przestrzeń wzajemnego kontaktu służy wzrastaniu dziecka ku coraz większej samodzielności i odpowiedzialności za siebie a rodziców – ku dojrzałemu rodzicielstwu.

Autorka tekstu: Mira Marszałek
http://www.naszedzieciaki.edu.pl/artykuly/